Biotopy dorzecza Amazonki zmieniają się znacznie w ciągu roku: kiedy pora deszczowa nadchodzi w grudniu, rzeka Amazonka wylewa. Tropikalne prysznice i wody z lodowców zwiększają stopień wodonośny w strumieniu.

Wiele dopływów zmienia linię potoku w przeciwległą, aż do momentu, gdy przelewająca się rzeka nie zaleje ogromnego obszaru. Do stawów z krystalicznie czystą wodą dostaje się woda mulista i gliniasta. Zalany las otaczający rzekę Amazonkę zamienia się w jedno wolno płynące bagno.

Padające deszcze ustaną w maju. Woda zatrzymuje się w zalanym lesie i stopniowo staje się czysta i przezroczysta.

Od lipca i przez kilka miesięcy później stan wody ostatecznie zmniejsza się. Pojawia się wiele oddzielonych akwenów i małych strumieni, woda staje się tam czysta i uzyskuje charakterystyczny ciemny kolor. Parametry wody w takich zbiornikach mogą osiągnąć maksymalne wartości miękkości, stają się aseptyczne, bez przewodności elektrycznej.

Według H. Blehera dyski zamieszkują w czarnych wodach wśród krzewów nadrzecznych. Dno wody pokryte jest zgniłymi liśćmi. Woda jest bardzo miękka i dość kwaśna. Korzenie roślin nadrzecznych są pod wodą przez większą część roku i służą jako schronienie i substrat do tarła.

Gdy stan wody maleje, ryby opuszczają swoje kryjówki i płyną do głębiny bliżej środka niecki. Dyskowców nie spotykamy w dużych rzekach i bardzo rzadko spotykamy je tam, gdzie przepływ wody jest silny, osiedla się w wielu dopływach i strumieniach.

Tak więc ograniczona migracja odizolowanych populacji prowadzi do powstania pewnych cech (zabarwienie, przede wszystkim), nawet dla stosunkowo małych, odizolowanych grup.

W naturze podstawą diety są larwy owadów i krewetek słodkowodnych.